پیراهن بلند عروسم سپید بود

قلبم ، کبوتری که ز جا می پرید بود

گوشم میان آن همه لبخند و شاد باش

محو کسی که بین همه کل کشید بود

یک دفعه بین جمع به من خیره شد دو چشم

چشمان خیس خاطره ای بود که منم

یک دختر قشنگ که با من بزرگ شد

در چشم ها و دست و دلم ، روی دامنم

با من نشست بین دو تردید ، مظطرب

می ریخت روی هر دوی مان ، نقل ، گل ، تگرگ

در چشم های تیره ی او غرق می شدند

دو نو عروس حجله نرفته ، به سوی مرگ

دستی کشید روی دل و روی دامنم

تا روی دست های یخم از قرار ماند

بر ساتن سفید پر از تور و پولکم

جای دو دست پر عرقش یادگار ماند

بین صدای کل که کمی کر کننده بود

پیچید دور دخترکم هاله ای ز دود

گم شد میان هلهله و رقص نورها

چشمش به دامنم که زمین می کشید بود

...وغ وغو هم با موهای سیخ سیخ ومشتای گره کرده اومد سراغ من وگفت:«مامان گفته نمی خواد صدای هیچ کدوممونو بشنوه.پس خیلی آروم بروتوی دستشویی و جایزه ی کاغذ توالتو پیدا کن وبده به من،تاوقتی هم پیداش نکردی حق نداری بیای بیرون.حالا بی سروصدا می ری یا جیغ بزنم؟»ومن که چاره ای نداشتم ساکت و آروم راه افتادم رفتم توی دستشویی ووغ وغو درو از پشت قفل کرد.دوستای مامان هم که انگار نمی خوان برن،ته کاغذ توالت هم که هیچ جایزه ای نبود.حالا من ساعت هاست که این تو گیر افتادم.پاهام خواب رفته وخیلی گرسنمه .یه صدایی ازپشت دریواشکی می گه :«جایزه ی ته کاغذ توالتو پیدا کردی یا نه؟!»

الآن درست 5ساعت تمام است که از سفر بازگشته ام وهرگز فکرنمی کردم که درخانه با چنین توفان وحشتناکی روبه روشوم. .....

_ رفته بودم دریا. یک هفته تعطیلی را که نمی توانستم توی خانه بنشینم. مگه یادداشت منونخوندین ؟.....

_مامزاحم کسی نشده ایم.

_آه ، شما هیچ  متوجه نیستید ، همه ی مردم می دانند ... ، می دانند که شما زن وشوهر نیستید. ....

کاش من یک کبوتر بودم . این دنیا برای دوست داشتن خیلی کوچک است ، خیلی کوچک است ... خیلی!

             ( بخشی از نامه ی فروغ فرخ زاد با عنوان

              " این دنیای کوچک " ازکتاب " سخن زندگی نقره ای         

                 آوازی ست ...بررسی شعر و زندگی ،همراه با عکس ها

                  نامه ها ،نقاشی هاوشعرهای چاپ نشده  " )

                                                                                 بهشت گم شده ای است

                                                                                 که هرگزنمی توان به آن بازگشت .  

                                                                                                           " جین میلر "

دریک غروب بهاری ( ساعت 6 عصر روز 22 فروردین 1355) درتهران به دنیا آمدم و مثل همه گریستم و این اولین تجربه ی تلخ و شیرین زندگی، درآغازحیات زمینی ام،هنوزهم با من است.

کودکی ام سراسر نور و بلور و عشق بود، سراسر آرزو . روزهایی که مثل حباب سبک بود و شفاف و زیبا، اما آن قدر کم دوام و نازک که با تلنگر کوچک بلوغم ، جان داد و محو شد.

دوران کودکی، زیباترین خاطرات زندگی من است و سرشارترین لحظه های امروزم ، یاد آن روزهاست .

وقتی کوچک بودم دلم می خواست بزرگ شوم . حالا که بزرگ شده ام  با آرزوی کودکی ها ، کودک وار زندگی می کنم تا شاید فراموش کنم ؛ که هرچند تنها آرزوی کودکی ام برآورده  شده است ، اما هزاران آرزوی دیگر را ازدست داده ام .

و این شرح یا شاید تسکین دل تنگی ها و دل مشغولی های من است در جدال با روزها وروزگارم.

حوا ، دگر از این همه تکرار ، خسته است

عمری ست اعتبار و غرورش شکسته است

خاکستر گناه بزرگی ، ز دوردست

بر گیسوان تیره ی او نقش بسته است

اما هنوز منتظر بازگشت  مرد

با سیب های قرمز شرمش نشسته است

در کوچه پشت پنجره ها آه می کشد

مردی که سیب خورده و بسیارخسته است

حوا وخاطره و انتظار و ...  آه

دستی ، تمام پنجره ها را شکسته است